Twój post skojarzył mi się z pewna sytuacją. Kiedyś byłam na sztuce teatralnej (nie pamiętam już co to był za tytuł). Moją uwagę od razu zwrócił plakat stanowiący element scenografii. Był to plakat Nirvany. Było to o tyle zadziwiające, że w sztuce nie miał on żadnego znaczenia, a trafiłam na nią w pierwszą rocznicę śmierci Kurta Cobaina. Skojarzenie było tym głębsze, że tego dnia kiedy Cobain popełnił samobójstwo też byłam w teatrze, na "Locie nad kukułczym gniazdem". Nie muszę chyba dodawać, że byłam wtedy wielką fanką Nirvany i pewnie scenograf z teatru też.

Był jeszcze jeden plakat z narkotykami w tytule.

O.m.nie - czasem coś zupełnie niespodziewanego potrafi przykuć naszą uwagę, to mnie zawsze fascynuje. Kurta Cobaina zaczęłam lubić dość późno.

Baluk - właśnie mój mąż też tak mówił, a ja nie zauważyłam...

Świetny post! Polska szkoła plakatu była kiedyś w czołówce światowej, teraz trochę o tym zapomnielismy... a warto poszperać w archiwach. Muszę obejrzeć ten film, konicznie!

Ciekawy wpis :) Ja też zwracam uwagę na takie szczegóły w filmach, jak wiszące plakaty itp. A "Zaklęte rewiry" z Wilhelmim i Kondratem polecam bardzo. Mocny film, jedne z najlepszych polskich.